อุบัติเหตุเปลี่ยนชีวิต…

บทความ

เรื่องนี้จะเล่าถึงประสบการ์ความเชื่อของเราเอง กล่าวคือในช่วงอายุ 13-16 ปี ช่วงอายุ13ปีนั้นเราพึ่งหัดขับรถมอเตอร์ไซด์ครั้งแรกเนื่องจากต้องไป ๆ มา ๆ ระหว่างโรงเรียนและบ้าที่ห่างกัน 20 กิโล ครั้งแรกที่เราหัดขับเป็นฮอลดาเวฟสีน้ำเงิน มีเกียร์ ซึ่งเอาตามตรงเราไม่กล้าขับตอนนั้นพอลองซักพักก็ขับได้ แต่พอมองถึงหน้าบ้านเรารู้สึกเบลอ แล้วรถเราก็เกิดอุบัติเหตุลงคลองหน้าบ้านไปเลยทีแรก เราไม่มีแผลอะไรเลย แต่พอมีลุงคนหนึ่งมายก รถออกจากเราคือท่อรถกดเท้าเรา จนเราร้องเสียงดังมาก

สุดท้ายเราก็ได้แผลเป็นที่เท้าขวามา จนเป็นเป็นแผลนูน จะเชื่อมั้ยเราพยายามใช้กรรไกรตัดเนื้อที่นูนออกมา มีแต่คนถามไม่เจ็บหรอ ขอบอกว่าเจ็บมากจ้า แต่เรากลัวเท้ามันไม่สวยนะสิ ชีวิตผู้หญิงเท้าไม่สวยคือจบ แต่พอพูดกลับไปก่อนเราจะขับรถเรารู้อยู่แล้วว่าล้มแน่ครองหน้าบ้านนี้ละ แต่เราก็ไม่คิดอะไรจนล้มจริง แต่ก็ไม่คิดอะไร แต่เชื่อมั้ยเรามีความซวยกับรถมาก อีก2-3 เดือนต่อมา เราตกรถประจำทาง น่าอายสุด ๆ ตอนนั้นไม่รู้สึกเจ็บเพราะเราอาย ๆ จนไม่รู้ว่าตัวเองหัวแตก แตกจริงจัง 3 เข็มแบบเบา ๆ  เหมือนใช้ชีวิตในความเสี่ยงทุกวัน อยู่มาวันหนึ่งน่าจะอายุ 14 ปีเราอยู่มอ 3 พอดีเรียนก่อนเกณฑ์ แม่ซื้อรถให้ 1 คันขับไปเรียน เพราะเราเล่นกีฬาด้วยเราซ้อมบาสไง กลับบ้านชทุกวัน ช่วงนั้นไปไหนดึกบ่อยเลย จนวันหนึ่งเริมเข้ามอ 4 อายุ15 ปีเราไปเรียนพิเศษ คนเดียวเลยแบบเจอเพื่อนคนอื่นที่ไม่รู้จัก บอกตรง ๆ เราเป็นคนแรงพอต่ออะสิ คนเลยไม่ชอบเยอะอันที่จริงไม่แรงขนาดนั้นแต่รู้สึกว่า ฉันต้องสวย ถามว่าสวยมั้ยก็ไม่ขนาดนั้น ก็แต่จริงคือเด็กยังไม่รู้จักคำว่าครีม พอเรียนไปเรื่อยก็ทำแบบนี้เป็นประจำ เราเรียนเสาร์อาทิตย์ อยู่มาวันหนึ่งเราไปเรียนเช้ากับเพื่อนแล้วเพลียมากเราเลยบอกให้เพื่อนขับนะไม่ไหวปวดหัว คิดภาพตามนะวันนั้นเราใส่กางเกงขายามเสื้อแขนยาว2 ชั้นสีดำ สีแดง ถามว่าใส่ทำไม่เอาตรงไม่รู้อะว่าใส่ทำไม 555 แล้วขับไปเรื่อย ๆ เราหลับ แล้วเราได้ยินเสียงกรี๊ดแค่ครั้งเดียวกำลังจะลืมตาเราก็ไปฟืนที่โรงพยาบาล  แต่จริง ๆ คือมีเรื่องก่อนหน้านี้เกิดขึ้นคือเราอยู่ชมรมนาฏศิลป์ แล้วต้องไปรำงานต่าง ๆ วันอาทิตย์ แล้ววันนั้นเราแค่รู้สึกว่าเราจะโดนรถชนในวันเสาร์

แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง เราไปฟื้นที่โรงพยาบาล แต่ดีที่ไม่มีผลข้างเคียงอะไรมากเลือดไม่ครั้งที่สมอง แต่เราฟื้นมากลับไม่พูดหรือเป็นคนเงียบแบบนิสับเปลี่ยนไปคนละคน แล้วคนแถวนั้นมาเล่าให้เราฟังว่า ถนนเส้นนี้คนที่เกิดอุบัติเหตุส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง ใส่เสื้อสีแดง ตั้งแต่นั้นมาเราก็เริ่มมีเซนต์ที่ชัดเจนขึ้น ลางสังหรณ์ของเราเริ่มเเม่นยำขึ้น จนปัจจุบันนี้คือบางครั้งเหตุบ้างส่วนใหญ่จะรู้สึกว่าเขามีตัวตนอยู่ตรงนี้ตรงไหนเป็นต้น ถามว่ากลัวมั้ยกลัวมาก  ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเรานิสัยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น เมื่อก่อนไม่ค่อย   ๆ เชื่อแต่ปัจจุบันคือเชื่อเลย แบบสนิทใจของแบบนี้ต้องเจอกลับตัวเอง หนักสุดไปเจอที่โรงแรมที่ไปทำงานพาร์ทไทม์ บอกตรง ๆ วันนั้นเจอจัง ๆ มากพระทันไม่ช่วยเลยใส่ไป2 องค์เพราะไม่รู้ตั้งแต่นั้นมาคือทำอะที่ไหนต้องระวัง